PART 2
Mabilis akong sumakay sa private jet patungong Iloilo habang paulit-ulit na umiikot sa utak ko ang huling mensahe ni Marco.
Sino ang lalaking iyon? Konektado sa mismong dahilan kung bakit kami naghiwalay ni Isabella?
Noong kasal pa kami, ang tanging dahilan ng aming paghihiwalay ay ang kawalan ko ng oras, ang pagiging abala ko sa kumpanya, at ang pangingialam ng nanay ko. Walang ibang lalaki. Si Isabella ay isang babaeng tapat, tahimik, at inialay ang buong buhay sa akin. Kaya nang marinig ko ang sinabi ni Marco, parang binuhusan ako ng kumukulong langis. May iba ba siyang lihim na itinatago habang magkasama pa kami? O may kinalaman ba ito sa lumipas na hindi ko alam?
Pagbaba ko sa Iloilo International Airport, naghihintay na ang isang itim na SUV na inihanda ng aming lokal na tauhan doon. Agad akong sumakay.
“Diretso tayo sa address ng bahay na binili ni Isabella,” utos ko sa driver habang mahigpit ang hawak ko sa aking tablet.
“Masusunod po, Sir Adrian,” sagot niya at mabilis na pinaandar ang sasakyan habang binabagtas namin ang tahimik na daan patungo sa isang eksklusibong subdibisyon sa Mandurriao.
Habang umaandar ang sasakyan, binuksan ko ang mga dokumentong ipinadala ni Marco sa email ko. Doon ko nakita ang mga detalye tungkol sa bahay na nagkakahalaga ng ₱42,000,000. Isang modernong dalawang-palapag na mansiyon na may malawak na hardin at mataas na bakod. Ngunit ang mas nakapagtataka, nang suriin ko ang pangalan ng nagmamay-ari bago ito bilhin ni Isabella, nanigas ang buong katawan ko.
Ang dating may-ari ng lupa at bahay ay ang Monteverde Holdings.
Pamilya ko. Kumpanya namin.
Paano nangyari iyon? Isang ari-arian ng pamilya namin sa Iloilo ang naibenta nang patago tatlong taon na ang nakararaan, eksaktong isang buwan pagkatapos naming magdiborsiyo. At ang nakapangalan sa Deed of Sale ay walang iba kundi si Isabella Reyes—gamit ang milyun-milyong pisong pondo na direktang nagmula sa isang hiwalay na bank account na hindi ko alam na mayroon siya.
“Sir, nandito na po tayo,” boses ng driver ang gumising sa akin.
Tumigil ang SUV sa labas ng isang malaking gate na may itim na bakal. Madilim ang paligid dahil alas-diyes na ng gabi, ngunit may maliwanag na ilaw sa loob ng hardin. Bumaba ako ng sasakyan at naglakad palapit sa gate.
Nanginginig ang kamay ko nang pindutin ko ang doorbell.
Ding-dong.
Ilang sandali pa, bumukas ang maliit na pinto sa tabi ng gate. Isang lalaking matangkad, may suot na itim na t-shirt at maong, ang lumabas. May hawak siyang tasa ng tsaa. Agad ko siyang nakilala mula sa mga litrato na ipinadala ni Marco kanina. Siya ang lalaking sumagot sa tawag ko kanina. Siya ang kasalukuyang asawa ni Isabella.
“Sino ka—” natigilan ang lalaki nang makita ako. Nanlaki ang mga mata niya, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa galit. “Adrian Monteverde.”
“Ikaw…” halos pabulong kong sambit. “Sino ka? At anong ginagawa mo sa asawa ko—sa mga anak ko?”
Ngumiti nang mapait ang lalaki. Isang ngiting puno ng hinanakit at sarkasmo. Ibinaling niya ang tasa sa isang maliit na mesa sa gilid bago ako hinarap nang diretso.
“Asawa mo? Natatawa naman ako sa iyo, Adrian,” seryosong sabi niya. “Tatlong taon na ang lumipas mula nang itapon mo siya parang basahan, tapos ngayon, nagtataka kang may pamilya na siya?”
“Huwag mo akong pangaralan!” sigaw ko habang lumalapit sa gate. “Karapatan ko silang makita! Ang mga batang iyon ay dugo’t laman ko!”
“Dugo’t laman mo?” Tumawa ulit ang lalaki, masakit at puno ng poot. “Ngayon mo lang naaalala ang mga salitang iyan? Nasaan ka noong panahong umiiyak si Isabella sa labas ng opisina mo habang bitbit ang pregnancy test? Nasaan ka noong pilit siyang pinaiinom ng nanay mo ng kung ano-anong pampalaglag dahil ‘babae’ raw ang isinisilang niya sa isip ng pamilya ninyo?”
Parang sinaksak ng kutsilyo ang dibdib ko. Nanigas ako sa kinatatayuan ko.
“P-paano mo nalaman iyon?” tanong ko.
“Dahil ako ang kapatid niya,” malamig na sagot ng lalaki. “Hindi ko siya asawa sa tunay na buhay, Adrian. Ako si Mateo Reyes. Ako ang tumawag sa iyo kanina para malaman mo kung gaano ka ka-tangang lalaki.”
Napakurap ako. Kapatid? Kapatid pala ni Isabella ang sumagot?
“Pero… sinabi mong telepono ito ng asawa mo…” naguguluhan kong sabi.
“Dahil ang asawa ko ang nagmamay-ari ng linya na iyon, at si Isabella ay nakatira rito kasama ko at ng asawa ko habang pinapalaki ang mga pamangkin ko nang ligtas mula sa demonyong pamilya ninyo!” sigaw ni Mateo.
Bago pa ako makasagot, bumukas ang pintuan ng mansiyon. Isang babae ang lumabas mula sa loob. Suot niya ang simpleng puting bestida, maikli ang buhok, at maputla ang mukha.
Si Isabella.
Napatigil siya sa paglakad nang makita ako sa labas ng gate. Ang mga mata niyang dati ay puno ng pagmamahal at lambing ay ngayon ay blangko, malamig, at walang emosyon.
“Adrian,” mahinahon ngunit matatag niyang boses ang bumasag sa katahimikan ng gabi. “Bakit ka nandito?”
PART 3
Lumapit si Isabella sa gate habang mahigpit na nakahawak si Mateo sa balikat niya bilang proteksyon. Nanginginig ang tuhod ko habang tinitigan ko ang babaeng minsan ko nang tinalikuran.
“Isabella…” boses ko na halos mapatid. “Patawarin mo ako. Nalaman ko ang lahat. Ang kambal… alam kong mga anak ko sila.”
Tumitig siya sa akin nang matagal. Walang galit sa mga mata niya—at masakit iyon, dahil mas gugustuhin ko pang sumigaw siya o saktan ako kaysa sa ganitong kawalan ng pakialam.
“Mga anak mo?” mahinang tanong ni Isabella. “Adrian, tatlong taon kang nabulag sa kapangyarihan at sa pera ng pamilya mo. Noong araw na lumayas ako sa Manila, dala ko ang dalawang buwang sanggol sa sinapupunan ko at ang durog na puso ko. Wala kang tinira sa akin kundi ang hiya at ang pagod.”
“Pero nagkamali ako!” pagmamakaawa ko. “Handa akong itama ang lahat. Mayaman tayo, Isabella. Magkakasama na tayo ulit. Ibibigay ko sa mga bata ang apelyidong Monteverde—”
“Huwag na huwag mong babanggitin ang apelyidong iyan!” biglang sumigaw si Mateo habang inilalagay sa likod niya si Isabella. “Hindi mo ba naiintindihan, Adrian? Ang bahay na ito, ang perang ginamit niya para magsimula ulit, ay hindi galing sa iyo. Ito ang kabayaran ng kumpanya ninyo para sa lupang ninakaw ng tatay mo sa aming pamilya noon!”
Napakunot ang noo ko. “Anong sinasabi mo?”
Bumuntong-hininga si Isabella at hinawakan ang braso ng kapatid para pakalmahin ito. Siya na ang nagpatuloy.
“Noong una kaming magkakilala, Adrian, hindi mo alam na ang pamilya ko ang orihinal na nagmamay-ari ng mga lupaing pinagtayuan ng Monteverde Corp sa Iloilo,” sabi ni Isabella. “Inagaw ng ama mo ang lahat sa pamamagitan ng panloloko. Namatay sa sama ng loob ang tatay ko dahil doon. Kaya nang maghiwalay tayo, ginamit ko ang ebidensyang itinago ng pamilya ko laban sa inyo. Ibinigay ng board ng kumpanya ninyo ang ₱42,000,000 na ito nang tahimik para hindi lumabas sa media ang eskandalo ng pamilya ninyo.”
Parang gumuho ang buong mundo ko. Ang kumpanyang pinagmamalaki ko, ang pangalang pinoprotektahan ng nanay ko—lahat ng ito ay itinatag sa ibabaw ng kasalanan laban sa pamilya ng babaeng sinaktan ko.
“Iyon ang mas malaking sikreto sa bahay na ito, Adrian,” dagdag ni Isabella. “Hindi ako tumakas dahil mahina ako. Tumakas ako para mabawi ang dignidad ng pamilya ko at para palakihin ang mga anak ko nang malayo sa inyong pamilya.”
“Isabella… please…” Lumuhod ako sa sementadong daan sa labas ng gate. Wala na akong pakialam sa dignidad ko bilang presidente ng kumpanya. Ang tanging gusto ko ay ang pamilya ko. “Kahit anong gusto mo, ibibigay ko. Gusto mo bang talikuran ko ang kumpanya? Gusto mo bang kalimutan ko ang nanay ko? Gagawin ko. Bigyan mo lang ako ng pagkakataong maging ama sa kambal.”
Tumulo ang luha sa mga mata ni Isabella, ngunit mabilis niya itong pinunasan.
“Huli na ang lahat, Adrian,” sabi niya sa mababang boses. “Noong mga panahong kailangan ko ng yakap mo, abala ka sa trabaho mo. Noong mga panahong pinipilit ako ni Tita na uminom ng pampalaglag, nanood ka lang. Patay na ang Isabella na naghintay sa iyo noon.”
Lumingon siya kay Mateo. “Mateo, paki-sarhan ang gate.”
“Sandali! Isabella, huwag!” sigaw ko habang pilit kong hinahawakan ang bakal ng gate.
Unti-unting sumara ang gate. Rinig na rinig ko ang tunog ng pag-lock nito mula sa loob. Nakatayo lang si Mateo habang iginagalang ang huling pasya ng kapatid niya, habang si Isabella ay dahan-dahang naglakad pabalik sa maliwanag na pintuan ng mansiyon nang hindi na lumingon pa pabalik.
Tumayo ako mula sa pagkakadapa sa semento. Madilim ang paligid, malamig ang hangin ng Iloilo, at ang tanging naiwan sa akin ay ang basag na repleksyon ng sarili ko sa salamin ng SUV.
Nanalo nga ako sa negosyo. Presidente ako ng malaking kumpanya sa Makati. Pero sa huli, natuklasan ko na ang pinakamahalagang kayamanan sa mundo—ang pagmamahal ng isang asawa at ang ngiti ng sarili kong mga anak—ay tuluyan ko nang naiwala habang abala ako sa pagpapayaman.
At sa mundong ito, may mga bagay na kahit kailan, hindi na kailanman mabibili ng kahit magkanong halaga ng pera.