BAHAGI 2

Tahimik ang opisina ko nang gabing iyon, tanging ang dilaw na liwanag ng desk lamp ang nagbibigay-liwanag sa paligid. Habang tinitigan ko sa screen ng laptop ang notification mula sa security camera, naramdaman ko ang paglamig ng aking mga daliri. Hindi lang pala simpleng panlilinlang ang ginagawa ni Adrian. Isang kalkuladong hakbang ito para kitilin ang aking mga karapatan sa sarili kong ari-arian.

Naka-login ang aking ina-in-law sa aming master bedroom. Si Celeste, ang babaeng walang-awang pumatol sa may pamilya, ay nakatayo sa tabi nito, hawak-hawak ang mga dokumentong matagal ko nang pinakaiingatan. Ang titulo ng lupa na minana ko pa kay Papa bago man lang pumanaw—ang nag-iisang alaala na nakapangalan sa akin—ay nakalabas na sa vault.

“Attorney Villareal,” boses ni Mica ang gumising sa akin mula sa malalim na pag-iisip. Pumasok siya sa silid na may dalang tasa ng kape. “Tinawagan ko na si Nina gaya ng bilin mo. Hawak na niya ang kopya ng CCTV footage at naka-selyn na ang iba pang kopya sa cloud storage.”

Tumango ako nang dahan-dahan. Ibinaba ko ang baso ng tubig at hinarap ang aking assistant. “Mica, ihanda mo ang mga sumusunod na petisyon: Temporary Restraining Order para sa joint accounts, Annulment of Transfer para sa 3.8 milyong pisong inilipat sa Rockwell condo, at isang Criminal Complaint para sa Qualified Theft laban sa sinumang pumasok at kumuha ng mga dokumento sa aking residence nang walang pahintulot.”

Nanlaki ang mga mata ni Mica. “Qualified theft? Ma’am, kasama po roon ang biyenan ninyo at si—”

“Walang exemption sa batas, Mica,” putol ko sa kanya, ang boses ko ay kalmado ngunit may diin na hindi matatawaran. “Kung magnanakaw ka ng ari-arian ng iba, kahit kamag-anak ka pa, mananagot ka sa korte. Tapos na ang panahon ng pagiging mabuting asawa habang tinatapakan ang dignidad ko.”

Habang abala kami sa pagbuo ng mga legal na dokumento, sunod-sunod ang pagtunog ng aking cellphone. Hindi ko ito pinansin. Alam kong nag-papanik na si Adrian. Nang gabing iyon, lumipad siya pabalik ng Maynila mula sa Cebu nang malamang kumalat na sa social media ang kanilang eskandalo at natupad ang mga unang utos ko sa bangko.

Alas-tres ng madaling-araw nang marinig ko ang pag-alpas ng susi sa pinto ng aming condominium. Bumukas ito nang padabog.

“Andrea!” sigaw ni Adrian, hingal na hingal, basang-basa ng pawis ang kanyang polo shirt na tila ba hindi na nag-abalang magbihis nang maayos mula sa airport. “Anong ibig sabihin nito? Bakit hinarang ng bangko ang account ko? At bakit may pulis na nag-iikot sa opisina?”

Nanatili akong nakaupo sa silyang pangkomersyo sa aming sala. Hindi ako tumayo. Hindi ako umiyak. Inilapag ko ang hawak kong panulat sa ibabaw ng lamesa at dahan-dahang tumingin sa kanya.

“Nauwi ka na pala, Adrian,” boses ko, malamig at walang emosyon. “Akala ko tuloy pa ang ‘business meeting’ ninyo ni Celeste sa Cebu.”

Namumula ang mukha ni Adrian sa galit at takot. “Huwag mo akong idaan sa ganyan! Pinahiya mo ako at ang kompanya ko! Kumalat ang mga litratong iyon dahil sa kawalan mo ng tiwala—hindi, dahil sa mga pakana mo!”

“Pakana?” Tumayo ako, dahan-dahang naglakad palapit sa kanya hanggang sa magkaharap kami. Mas matangkad siya sa akin, ngunit sa sandaling iyon, parang ang liit-liit ng tingin ko sa lalaking ito. “Adrian, ikaw ang nag-post tungkol sa mga matang kasingganda ng buwan habang naghihintay ako sa restawran para sa ating ikatlong anibersaryo. Ikaw ang gumamit ng 3.8 milyon mula sa joint account natin para bilhan ng condo ang kabit mo. At higit sa lahat, pinasok ninyo ang silid ko para nakawin ang titulo ng lupa ni Papa.”

Natigilan siya. Nawala ang tapang sa kanyang mga mata, napalitan ng panandaliang pagkabigla. “Paano mo nalaman ang tungkol sa… Sinabi ba ni Nina?”

“Hindi mo kailangang malaman kung sino ang nagsabi. Ang mahalaga, hawak ko ang bawat resibo, bawat bank transfer, at bawat litrato.” Ibinaba ko ang isang makapal na folder sa ibabaw ng mesa sa harap niya. “Isang linggo na ang nakararaan, sinabi mo sa akin na konting bagay lang ang pagtatampo ko. Tama ka. Hindi na ito pagtatampo ngayon. Isa na itong demanda.”

“Andrea, pakinggan mo ako,” lumapit siya at hinawakan ang aking braso. “Nagkamali ako. Si Celeste… laro lang iyon. Alam mo namang ikaw ang asawa ko, ikaw ang pinakamahalaga sa akin. Huwag nating sirain ang sampung taon nating pinagsamahan para sa isang pagkakamali.”

Isang taon? Sampung taon? Binitiwan ko nang marahas ang braso ko mula sa pagkakahawak niya.

“Isang taon mo akong niloloko, Adrian. At ngayong nahuli ka, ang sinasabi mo lang ay laro lang?” Ngumiti ako nang mapait. “Bilang isang abogado, natutunan ko na ang mga taong nagsisinungaling ay laging may katwiran. Pero ang mga dokumento, ang mga ebidensiya? Hindi sila kailanman nagsisinungaling.”

“Hindi mo ito puwedeng gawing pampubliko!” tumaas ang boses niya, lumabas na ang tunay na kulay. “Sisirain mo ang pangalan ko! Sisirain mo ang firm natin!”

“Hindi ko sinisira ang pangalan mo, Adrian. Ipinapakita ko lang sa mundo kung sino ka talaga.” Umikot ako at kinuha ang susi ng kotse sa ibabaw ng console table. “Nasa silid na ang mga gamit mo. Huwag mo nang abalahing mag-iwan ng alahas o mamahaling bag sa mesa ko, dahil hindi ko na tatanggapin ang kabayaran ng panloloko mo.”

“Saan ka pupunta?” tanong niya habang nakatingin sa aking pag-alis.

“Sa korte,” sagot ko nang hindi lumilingon. “Mag-uusap na lang tayo sa harap ng hukom.”

BAHAGI 3 (WAKAS)

Tatlong buwan ang lumipas simula nang gabing iyon. Ang tahimik kong pag-iyak ay napalitan ng katahimikan ng tagumpay at kapayapaan ng isip.

Ang kasong isinampa ko laban kay Adrian ay naging mabilis at mabigat. Sa tulong ni Nina at ng kumpletong forensic audit sa aming mga ari-arian, napatunayan sa korte ang adultery, ang ilegal na paglilipat ng pondo gamit ang marital assets, at ang pagnanakaw ng mga dokumentong pag-aari ko sa tulong ng aking dating biyenan. Ang Rockwell condo na binili para kay Celeste ay ipinag-utos ng korte na ibalik sa aming conjugal estate bago tuluyang mahati nang pabor sa akin, habang ang pangalan ni Adrian sa architectural firm ay dumanas ng malaking dagok nang umatras ang mga pangunahing kliyente nito dahil sa iskandalo.

Ngayon, nakatayo ako sa parehong rooftop ng modernong villa kung saan nagsimula ang lahat.

Mag-isa ako, ngunit hindi na dahil sa pangungulila kundi dahil sa sarili kong pagpili. Ang hanging gabi ay malamig at sariwa, dumadampi sa aking balat nang may kalayaan. Sa ibabaw ng building, tanaw na tanaw ko ang bilog at maliwanag na buwan.

Tumunog ang cellphone ko sa loob ng aking bag. Kinuha ko ito at nakita ang mensahe mula kay Mica.

“Attorney, pirma na lang po ni Judge ang kulang para sa final annulment decree natin bukas ng umaga. Tapos na ang lahat.”

Ibinaba ko ang telepono at muling tumingala sa kalangitan.

Hindi ko na kailangang maghintay ng tatlong oras sa isang mamahaling restawran para lamang saktan ng taong pinagkakatiwalaan ko. Wala na ang mga pekeng regalong pambayad-sala. Wala na ang takot na baka sa bawat pag-alis niya ay may ibang babae siyang tinitingnan habang sinasabing kamukha ng buwan ang mga mata.

Isang puting ngiti ang sumilip sa aking labi.

Ibinaba ko ang aking hawak na baso ng alak at bumulong sa hangin: “Maganda nga ang buwan ngayong gabi. At sa wakas, sarili ko na ang mga mata ko.”

Wakas.