PART 2: ANG PAGHAHANDA SA IMPIYERNO
Pagbalik ko sa kwarto, hindi ako umiyak. Hindi rin ako nagsisigaw. Sa halip, naupo ako sa harap ng salamin, pinunasan ang isang patak ng luhang tumakas sa mata ko, at ngumiti nang malamig. Sa loob ng apat na taon, akala ni Roman ay isa akong bulag at uto-utong asawa na walang ibang alam kundi magmahal at magbigay. Nakalimutan niya kung paano ako naging bilyonarya sa murang edad. Hindi ako ipinanganak kahapon, at lalong hindi ako mamamatay sa kamay ng dalawang ahas.
Kinuha ko ang aking burner phone sa ilalim ng kama—isang teleponong walang nakakaalam kahit si Roman. Tinawagan ko ang aking pinagkakatiwalaang abogado, si Atty. Villafuerte, at ang pinuno ng aking pribadong seguridad, si Colonel Mendoza.
“Colonel, kailangan ko ang pinakamagagaling mong tauhan ngayong gabi,” bungad ko sa kabilang linya. “Pumasok kayo sa mansyon nang walang nakakaalam. Maglagay kayo ng hidden cameras at microphones sa loob ng basement office ni Roman, sa loob ng lagusan, at sa kabilang bahay kung saan nakatira si Sofia. Gawin ninyo ito habang tulog pa sila.”
“Masusunod, Ma’am. Ano pa po?” tanong ng Colonel.
“Maghanda kayo ng hazmat team at mga forensic experts para bukas ng gabi. At paki-contact ang pinakamagaling na demolition crew sa bansa. Sabihin mo, triple ang ibabayad ko kung makakapagtrabaho sila nang tahimik at mabilis bukas ng hatinggabi,” malamig kong utos.
Sunod kong tinawagan si Atty. Villafuerte. “Attorney, bukas ng gabi sa party ko, darating ako na may dalang kontrata. Pero imbes na paglipat ng kumpanya kay Roman, gusto kong gawan mo ako ng annulment papers, freeze order sa lahat ng joint accounts namin, at kasong attempted murder at concubinage. Higit sa lahat, alamin mo kung sino ang tunay na nakapangalan sa titulo ng katabing bahay. Kutob ko, pera ko rin ang ipinambili niya roon.”
Kinaumagahan, nagising akong tila walang nangyari. Nag-ayos ako nang napakaganda. Isinuot ko ang isang pulang cocktail dress na kumikinang sa bawat galaw ko—kulay ng dugo, kulay ng paghihiganti.
Bandang alas-tres ng hapon, dumating si Roman. May dala siyang malaking bouquet ng pulang rosas at isang mamahaling kahon ng alahas. Yumakap siya sa akin nang mahigpit at hinalikan ako sa noo. Halos masuka ako sa amoy ng pabango niya—amoy ng pabango ni Sofia.
“Happy 30th Birthday, Mahal ko,” bulong niya, puno ng pekeng paglalambing. “Pasensya na kung napaaga ang uwi ko mula sa business trip, ayaw ko kasing ma-miss ang pinakaespesyal na araw mo.”
“Salamat, Mahal. Alam mo namang hindi kumpleto ang araw ko kung wala ka,” sagot ko sabay ngiti nang matamis. “Inihanda ko na nga pala ang mga dokumento para sa kumpanya. Gaya ng pangako ko, pipirmahan ko na iyon mamaya sa harap ng lahat ng bisita natin.”
Nagningning ang mga mata ni Roman. Sa sobrang tuwa niya, hindi niya napansin ang talim sa mga titig ko. “Talaga? Ikaw na talaga ang pinakamabuting asawa sa buong mundo!”
Pagsapit ng alas-siyete ng gabi, puno na ang grand ballroom ng mansyon namin. Naroon ang mga pinakamalalaking negosyante, politiko, at mga kaibigan namin sa lipunan. At siyempre, naroon din si Sofia. Dumating siya na nakasuot ng puting gown, nagpapanggap na mabait at inosenteng bestfriend. Lumapit pa siya sa akin at yumakap.
“Happy birthday, Bessy! Napakaswerte mo talaga kay Roman,” bulong niya sa tainga ko.
“Mas maswerte ako sa’yo, Sofia. Dahil sa’yo, nagising ako sa katotohanan,” bulong ko pabalik, na ikinakunot ng noo niya pero agad din niyang binalewala.
Bandang alas-nuwebe, umakyat na kami ni Roman sa entablado. Hawak niya ang dalawang kopita ng red wine, habang hawak ko naman ang mikropono. Mula sa gilid ng entablado, nakita ko ang senyas ni Colonel Mendoza—nakuha na ng mga tauhan niya ang lahat ng ebidensya, pati ang video kung saan inihalo ni Roman ang puting pulbos sa kopita ng wine na ibibigay niya sa akin!
“Bago tayo mag-toast,” panimula ko sa harap ng daan-daang bisita, “gusto kong pasalamatan ang asawa kong si Roman. Siya ang nagdisenyo ng mansyon na ito. At bilang regalo sa kanya, ipapakita ko sa inyong lahat ang pinakamagandang bahagi ng bahay na ito—ang kanyang sikretong obra maestra!”
Namutla si Roman. “M-Mahal, ano’ng sinasabi mo? Mag-toast muna tayo, inumin mo na itong wine…”
Hindi ko siya pinansin. Pinindot ko ang remote control na hawak ko. Biglang bumukas ang higanteng LED screen sa likod namin. At doon, sa harap ng lahat ng mga maimpluwensyang tao sa bansa, ipinalabas ang live feed at mga recorded videos mula sa lagusan at sa kabilang bahay!
Kitang-kita sa screen kung paano naghalikan sina Roman at Sofia, kung paano nila pinlano ang paglason sa akin, at kung paano inihalo ni Roman ang lason sa kopitang hawak niya ngayon!
Nagkagulo ang buong ballroom. Nagsingawan ang mga bisita. Nabitawan ni Roman ang hawak niyang kopita at nabasag ito sa sahig. Si Sofia naman ay napaatras, nanginginig at halos mahimatay sa kahihiyan.
“Walang hiya ka! Ano’ng ginawa mo?!” sigaw ni Roman, akmang susugurin ako, pero agad siyang pinigilan ng mga tauhan ni Colonel Mendoza at ng mga pulis na kanina pa pala naghihintay sa labas.
Lumapit ako sa mikropono, nakatingin nang diretso sa nanlilisik na mga mata ni Roman. “Gusto mong gibain ang pader sa pagitan ng dalawang bahay para maging iisang mansyon tayo, hindi ba? Pwes, pagbibigyan kita.”
PART 3: ANG PAGGUHO NG KASINUNGALINGAN
“Hindi! Hindi totoo ‘yan! Na-set up lang ako!” sigaw ni Roman habang pinoposasan siya ng mga pulis. Nagpupumiglas siya, ngunit walang nagawa ang lakas niya laban sa mga armadong opisyal.
Samantala, nagtangkang tumakas si Sofia palabas ng ballroom, ngunit hinarang siya ng dalawang babaeng pulis. “Sofia Marquez, inaaresto ka namin sa kasong conspiracy to commit murder at concubinage,” malamig na wika ng pulis habang isinusuot ang posas sa nanginginig niyang mga kamay.
“Roman! Tulungan mo ako! Hindi ako pwedeng makulong, paano ang anak natin?!” hagulgol ni Sofia, tuluyan nang inilantad ang sikreto nila sa harap ng lahat ng media at mga bisita na walang tigil sa pagkuha ng video.
“Manahimik ka, Sofia! Huwag kang magsalita!” sigaw ni Roman, punong-puno ng galit at pagsisisi.
Bumaba ako mula sa entablado at lumapit sa kanila. Kasunod ko si Atty. Villafuerte na may hawak na makapal na folder.
“Huwag kang mag-alala sa anak ninyo, Sofia,” malamig kong sabi habang nakatingin sa kanya. “Nasa pangangalaga na siya ng DSWD at ng mga kamag-anak mo sa probinsya. Hindi ko idadamay ang isang inosenteng bata sa kasamaan ninyong dalawa. Pero kayo? Sisiguraduhin kong sa kulungan na kayo tatanda.”
Binalingan ko si Roman na ngayon ay nakaluhod na sa sahig dahil sa pagpupumiglas. “Alam mo ba kung ano ang pinakamalaking pagkakamali mo, Roman? Akala mo ay ikaw ang nagmamay-ari ng lahat ng ito. Nakalimutan mo na bago pa tayo ikasal, nakapirma ka sa isang ironclad prenuptial agreement. At ang lupa kung saan nakatayo ang bahay ni Sofia? Binili ko na iyon mula sa bangko kaninang umaga dahil hindi mo nabayaran ang mortgage gamit ang ninakaw mong pera sa kumpanya ko.”
Nanlaki ang mga mata ni Roman. “A-Ano? Hindi… hindi mo pwedeng gawin sa akin ito! Ako ang nagdisenyo ng bahay na ito! Dugo at pawis ko ang nandito!”
“At pera ko ang nagpatayo nito,” sagot ko nang walang bahid ng awa. “Ngayong gabi, ipapagiba ko ang pader ng mansyon ko. Pero hindi para pag-isahin ang bahay natin… kundi para ibagsak ang bahay na binili mo para sa kabit mo!”
Sumenyas ako kay Colonel Mendoza. Ilang segundo lang ang lumipas, umalingawngaw ang malakas na ugong ng mga bulldozer at wrecking ball sa labas ng mansyon. Niyaya ko ang lahat ng mga bisita at ang media sa malawak na balkonahe sa ikalawang palapag. Mula roon, kitang-kita ang katabing bahay kung saan nagtatago ang pangalawang pamilya ni Roman.
Kasama ang mga pulis, dinala rin sina Roman at Sofia sa balkonahe upang masaksihan ang katapusan ng kanilang ilusyon.
“Simulan na!” sigaw ko sa radyo.
Isang malakas na dagundong ang yumanig sa buong paligid nang tumama ang higanteng wrecking ball sa pader ng bahay ni Sofia. Gumuho ang mga semento, nabasag ang mga salamin, at bumagsak ang bubong. Kasabay ng pagguho ng bahay ay ang pagguho rin ng pangarap nina Roman at Sofia.
“Hindi! Ang bahay ko! Ang mga gamit ko!” sigaw ni Sofia habang umiiyak nang malakas.
Si Roman naman ay tulalang nakatingin sa gumuguhong bahay. Wala na siyang masabi. Wala na siyang pera, wala na siyang kumpanya, sira na ang pangalan niya bilang sikat na arkitekto, at haharap pa siya sa habambuhay na pagkakakulong.
Hinarap ko si Atty. Villafuerte. “Attorney, ipasara na ang lagusan sa basement at buhusan ng purong semento. Ayokong may matirang bakas ng dumi sa ilalim ng pamamahay ko.”
“Masusunod, Ma’am,” sagot ng abogado.
Pagkaalis ng mga pulis bitbit ang dalawang taksil, unti-unti nang nagsialisan ang mga bisita, baon ang pinakamalaking balita ng taon. Naiwan akong mag-isa sa balkonahe, nakatingin sa gabing maliwanag ang buwan.
Huminga ako nang malalim. Ang sakit ng pagtataksil ay napalitan na ng katahimikan at kapayapaan. Kinuha ko ang isang baso ng malinis na tubig, itinaas ito sa hangin, at ngumiti.
“Maligayang ikatatlumpung kaarawan sa akin,” bulong ko sa hangin. Mula sa gabing ito, walang sinuman ang makakapanloko at makakapagpabagsak sa akin kailanman.
WAKAS.