BAHAGI 2
Bumagsak ang magazine sa makintab na sahig ng shooting range, lumikha ng matalim na tunog na tila pumutol sa maingay na tawanan sa loob ng silid.
Hindi gumalaw si Alessandra. Nakatitig lamang siya sa viewing room, kung saan nakatayo ang matandang lalaking may pilat sa panga. Kilala niya ang tindig na iyon. Kilala niya ang paraan ng pagkakasabit ng lumang relong militar sa kaliwang pulsuhan nito.
Si General Victoriano Solis. Ang dating pinuno ng Special Operations Command. Ang taong personal na pumirma sa kanyang pagbibitiw dalawang linggo na ang nakalilipas.
Sa tabi ni Alessandra, kunot-noong nakatingin si Rafael sa viewing room, pagkatapos ay bumalik ang tingin sa kanya. Nawala ang mapang-uyam na ngiti sa labi ng binata. “Ano’ng ibig sabihin nito? Sino ang matandang iyon?”
Hindi sumagot si Alessandra. Yumuko siya, pinulot ang nahulog na magazine, at marahang pinunasan ang alikabok gamit ang laylayan ng kanyang puting damit.
Sa loob ng isip niya, unti-unting humuhupa ang ugong ng nakaraan. Ang pangalan niya sa serbisyo—Viper—ay hindi isang sumpa, kundi isang paalala kung bakit siya nabuhay. Hindi siya iniwan ni Captain Mateo sa lambak upang maging duwag. Iniligtas siya nito upang mabuhay nang may dangal.
Huminga siya nang malalim. Ipinikit ang mga mata nang dalawang segundo. Nang muli niyang imulat ang mga ito, wala na ang takot. Wala na ang panginginig ng mga daliri. Ang natira lamang ay ang malamig at eksaktong pokus na hinasa sa loob ng pitong taon sa pinakamadidilim na sulok ng mundo.
“Tapusin na natin ang ikalawang round,” kalmadong sabi ni Alessandra.
Napakurap si Vincent Lim, saka sarkastikong tumawa upang pagtakpan ang biglaang tensyon sa paligid. “Huwag ka nang magpanggap, Miss Sevilla. Kahit sino pang matanda ang tumawag sa iyo ng kung anu-anong palayaw, apat na puntos pa rin ang nakuha mo.”
“Tama si Vincent,” dagdag ni Celeste, bagaman bakas sa boses niya ang bahagyang pag-aalinlangan. “Rafael, sabihin mo na sa kanya na itigil na ito. Nakakahiya na sa mga bisita.”
Tiningnan ni Rafael si Alessandra. Sa unang pagkakataon, may nakita siyang kakaiba sa mga mata ng babaeng akala niya ay mahina. Hindi iyon takot. Hindi rin iyon pagmamakaawa. Isa iyong nakakakilabot na katahimikan—parang karagatan bago bumagsak ang malakas na bagyo.
“Ibigay sa kanya ang mga bala,” utos ni Rafael sa staff.
Dalawampung bala. Gumagalaw na mga target sa layong dalawampu’t limang metro.
Ipinasok ni Alessandra ang magazine sa Sig Sauer P320. Klik. Hinila niya ang slide nang may bilis at eksaktong puwersa na nagpatigil sa paghinga ng ilang nanonood. Hindi iyon galaw ng isang baguhan.
Pumuwesto siya sa lane. Isang hakbang pasulong ang kaliwang paa, bahagyang nakayuko ang mga tuhod, at ang dalawang kamay ay nakakapit sa baril na parang bahagi na ito ng kanyang sariling buto.
Isa. Dalawa. Tatlo.
Sa ikatlong segundo, sunod-sunod na umalingawngaw ang putok.
Bang. Bang. Bang. Bang.
Hindi huminto si Alessandra sa pagitan ng mga putok. Habang gumagalaw ang mga target mula kaliwa pakanan, sumasabay ang dulo ng kanyang baril nang walang kahit katiting na pag-aalinlangan. Ang bawat pagpisil sa gatilyo ay eksakto sa pagitan ng tibok ng kanyang puso.
Sa loob lamang ng labing-apat na segundo, ubos na ang dalawampung bala.
Natahimik ang buong shooting club. Maging ang malakas na tugtog sa background ay tila nawala. Ang tanging maririnig lamang ay ang mahinang usok na umaangat mula sa dulo ng baril ni Alessandra at ang tunog ng mga basyong bala na gumugulong sa sahig.
Dahan-dahang ibinaba ni Alessandra ang sandata, tinanggal ang magazine, at maingat itong inilapag sa mesa alinsunod sa mahigpit na protokol ng militar.
Nanginginig ang kamay ng referee nang pindutin nito ang kontrol upang ilapit ang mga target.
Nang tumigil ang papel sa harap nila, nanlaki ang mga mata ng lahat.
Sa gitna ng pulang bilog—ang bullseye—ay may iisang malaking butas. Ang lahat ng dalawampung bala ay pumasok sa iisang punto, halos hindi man lang lumampas sa hangganan ng pinakagitnang marka.
“D-dalawampung… dalawampung bullseye,” nauutal na anunsyo ng referee. “Dalawang daang puntos. Perpekto.”
Nabitawan ni Celeste ang pilak na lighter na hawak niya. Bumagsak ito sa mesa nang may malakas na kalansing. Namutla si Vincent Lim, tila biglang naalala ang pambabastos na ginawa niya kanina.
At si Rafael? Nakatayo lamang siya roon, nakatitig sa target, pagkatapos ay dahan-dahang lumingon kay Alessandra. Ang babae na akala niya ay isang layaw na anak-mayaman, na inutusan niyang magbitbit ng coat at tinutukan niya ng baril sa noo, ay nakatayo nang tuwid, walang bahid ng pagmamayabang sa mukha.
Bago pa makapagsalita si Rafael, bumukas ang pinto ng range. Pumasok si General Solis kasama ang dalawang armadong tauhan na naka-uniporme ng mataas na opisyal ng gobyerno.
Hindi pinansin ng Heneral ang mga mayayamang negosyante sa silid. Diretso siyang lumapit kay Alessandra at sumaludo nang may buong paggalang.
“Captain Sevilla,” malakas at malinaw na wika ng Heneral. “Ikinalulungkot kong gambalain ang iyong pamamahinga, ngunit kailangan ka ng bansa. Ang operasyon sa timog ay nangangailangan ng nag-iisang nakaligtas sa Lambak ng Sierra.”
Nanlaki ang mga mata ni Rafael. Captain Sevilla?
“Heneral, nagretiro na ako,” mahinahong sagot ni Alessandra. “At may tinatapos pa akong kasunduan.”
Lumingon si General Solis kay Rafael, malamig at matalim ang tingin. “Mr. Montenegro, hindi ko alam kung ano ang kasunduang ito, pero ipinapaalala ko sa iyo—ang babaeng kaharap mo ay ginawaran ng Medal of Valor dahil sa pagliligtas sa tatlumpung bihag at pagtatanggol sa hangganan ng bansa. Kung may isa mang hibla ng buhok niya ang masaktan sa teritoryo mo, ang buong Montenegro Holdings ang mananagot sa gobyerno.”
BAHAGI 3
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Rafael.
Ang lahat ng piraso ng palaisipan ay biglang nagtagpo sa isip niya. Ang mga rekord ng pag-aaral sa Europa na walang detalye. Ang pagiging kalmado ni Alessandra sa kabila ng mga pang-iinsulto niya. Ang paraan ng pag-iwas nito nang tangkaing hawakan ni Vincent. At ang lamig sa mga mata nito nang itutok niya ang baril sa noo nito kanina.
Hindi siya layaw. Hindi siya mahina. Siya ang alamat na naririnig lamang ni Rafael sa mga pribadong pagpupulong kasama ang matataas na opisyal ng militar—si Viper, ang pinakamahusay na sniper at operative ng bansa.
At itinutok niya ang baril sa noo nito.
Sa unang pagkakataon sa kanyang buhay, nakaramdam ng matinding hiya at takot si Rafael Montenegro.
“Alessandra…” mahinang tawag niya, nawala ang dating awtoridad sa kanyang boses. “Hindi ko alam…”
“Hindi mo kailangang malaman,” putol ni Alessandra. Lumapit siya sa mesa kung saan nakapatong ang kasulatang pinirmahan nila bago magsimula ang laro. Kinuha niya ang panulat at ibinigay ito sa abogado ng club. “Nanalo ako sa ikalawang round. Ayon sa kasunduan, burado na ang lahat ng utang ng pamilya Sevilla, at pirmado na ang proyekto sa West District.”
“Pipirmahan ko ngayon din,” mabilis na sabi ni Rafael. Kinuha niya ang panulat mula sa abogado at walang pag-aalinlangang pinirmahan ang mga dokumento ng pagpapawalang-bisa sa utang at ang pag-apruba sa proyekto. “Lahat ng ari-arian ng ama mo, ibabalik ko nang buo. Walang kapalit.”
“Mabuti,” sagot ni Alessandra. Kinuha niya ang kopya ng kontrata. “Kung gayon, tapos na rin ang dahilan kung bakit kailangan nating magpakasal. Ipapaasikaso ko na ang pagpapawalang-bisa ng kasunduan bukas.”
Biglang sumikip ang dibdib ni Rafael. Nang marinig niya na tapos na ang ugnayan nila, nakaramdam siya ng kakaibang pagtutol sa loob niya. “Alessandra, mag-usap tayo. Hindi kailangang magtapos nang ganito. Hayaan mong bumawi ako sa mga nagawa ko—”
“Rafael! Ano ba ang sinasabi mo?!” singit ni Celeste, halatang hindi matanggap ang nangyayari. Lumapit siya at hinawakan ang braso ni Rafael, ngunit marahas itong inalis ng binata.
“Huwag mo akong hawakan, Celeste,” malamig na sabi ni Rafael, ang tingin ay puno ng galit at pagsisisi. “Simula ngayon, tanggal ka na sa kompanya. At ikaw, Vincent—kapag nakita pa kita sa kahit anong proyekto ng Montenegro, sisiguraduhin kong babagsak ang negosyo ng pamilya mo.”
Namutla si Celeste, nanginginig ang mga labi habang nakatingin kay Rafael na parang hindi niya ito kilala. “Rafael, ako ang mahal mo! Hindi ang babaeng iyan!”
“Kailanman ay hindi kita minahal,” malamig na tugon ni Rafael, saka muling bumaling kay Alessandra. “Alessandra, bigyan mo ako ng pagkakataon. Hindi ko hinihinging patawarin mo ako agad. Hayaan mo lang akong patunayan na kaya kong itama ang lahat.”
Pinagmasdan siya ni Alessandra nang ilang segundo. Nakikita niya ang sinseridad sa mga mata ng lalaki, ang pagguho ng pagmamataas nito. Ngunit ang pitong taon sa digmaan ay nagturo sa kanya ng isang mahalagang aral: may mga sugat na kahit kailan ay hindi na mabubura, at may mga daang hindi na dapat balikan.
“Hindi ko kailangan ng pagbawi mo, Rafael,” mahinahong wika niya. “Ang kailangan ko lang ay ang kapayapaang matagal ko nang ipinaglaban.”
Bumaling siya kay General Solis. “Heneral, bigyan ninyo ako ng tatlong araw para ayusin ang mga papeles ng ama ko. Pagkatapos noon, handa na akong bumalik sa serbisyo.”
Ngumiti ang matandang Heneral at tumango. “Hihintayin ka ng buong yunit, Captain.”
Tumalikod si Alessandra at naglakad palabas ng shooting club. Hindi na siya lumingon pa, kahit naririnig niya ang pagtawag ni Rafael sa kanyang pangalan sa likuran.
Paglabas niya sa gusali, sinalubong siya ng sariwang hangin ng hapon. Tumingala siya sa maaliwalas na langit, huminga nang malalim, at sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, gumaan ang kanyang dibdib.
Tapos na ang pagpapanggap. Nagbalik na si Viper—hindi para maghiganti, kundi para ipagpatuloy ang buhay na siya mismo ang may hawak ng manibela.