Part 2: Ang Poot ng mga Imperial
Nanigas ang buong paligid nang lumuhod ang pinakamakapangyarihang negosyante sa buong bansa sa maruming semento. Nanginginig ang mga kamay ni Don Eduardo Imperial nang hubarin niya ang kanyang mamahaling coat upang ibalot sa nanginginig kong katawan at kay Baby Luna.
“Clara… aking anak,” gumaralgal ang boses ng aking ama, tumutulo ang mga luha sa kanyang pisngi habang pinagmamasdan ang namumutla kong mukha at ang duguang daster dulot ng bumukang tahi. “Patawarin mo si Papa. Patawarin mo ako kung pinabayaan kitang mamuhay nang mag-isa… Diyos ko, ang apo ko!”
Agad na sumenyas ang ama ko sa kanyang likuran. Dalawang private medical team na nakasakay sa custom-built medical van ng convoy ang mabilis na lumapit dala ang stretcher, sterile blankets, at oxygen. Maingat nilang kinuha si Baby Luna mula sa aking mga bisig upang matingnan ang kalagayan nito, habang ang isang doktora ay mabilis na naglagay ng IV drip sa aking kamay upang pigilan ang aking panghihina.
Sa kabilang banda, si Anton at Donya Matilda ay mistulang binuhusan ng nagyeyelong tubig. Namutla si Anton hanggang sa kanyang mga labi, habang si Donya Matilda naman ay napahawak sa gate dahil nangatog ang kanyang mga tuhod. Bilang mga negosyante sa lungsod, kilalang-kilala nila ang mukha at kapangyarihan ni Don Eduardo Imperial—ang nagmamay-ari ng mga shipping lines, bangko, at real estate conglomerates kung saan umaasa ang maliit nilang kumpanya ng mga kontrata.
“D-Don Eduardo…?” nauutal at basag na boses na sambit ni Donya Matilda, halos hindi makahinga sa matinding takot. “P-Paano… bakit niyo tinatawag na anak ang… ang pulubing ‘yan?”
Dahan-dahang tumayo si Don Eduardo mula sa pagkakayuko. Nang humarap siya sa mag-ina, nagbago ang anyo nito. Nawala ang luhang tanda ng pag-aalala at napalitan ito ng matalim, malamig, at nakakikilabot na poot na nagpatahimik sa buong baryo.
“Pulubi?” malamig ngunit umaalingawngaw na tanong ng aking ama. Ang bawat salita ay parang latigo na tumatama sa mukha ng aking mga biyenan. “Ang tinatawag mong patay-gutom at pinalayas mo sa ilalim ng tirik na araw tatlong araw matapos magsilang ay si Clara Sofia Imperial. Ang nag-iisa kong tagapagmana. Ang prinsesa ng Imperial Empire na tinalikuran ang bilyun-bilyong kayamanan dahil lamang sa pag-aakalang may matatagpuan siyang tapat na pagmamahal sa walang-kwenta mong anak!”
Napasinghap ang mga kapitbahay na nakikiusyoso sa kanilang mga balkonahe. Ang tsismis na kanina’y tila katatawanan ay naging isang pambihirang rebelasyon. Ang babaeng itinuring nilang kawawa at walang pinag-aralan ay anak pala ng pinakamayamang angkan sa bansa.
“C-Clara…” nanginginig na humakbang si Anton papunta sa akin, namumutla at nanlalaki ang mga mata. “T-Totoo ba ito? Bakit hindi mo sinabi sa akin? Asawa kita! Mahal kita, Clara, alam mo namang nadala lang ako ng galit dahil kay Mama—”
Hindi natapos ni Anton ang kanyang sasabihin dahil dalawang armadong bodyguard ang humarang sa kanyang daraanan at marahas siyang itinulak pabalik sa semento.
“Huwag mong dungisan ang pangalan ng anak ko sa marumi mong bibig!” sigaw ni Don Eduardo, nanlilisik ang mga mata. “Kanina lamang, narinig kong pinapirma mo siya ng annulment papers. Tinawag mo siyang basura at itinapon mo ang limang libong piso sa kanyang mukha habang sariwa pa ang sugat ng panganganak niya sa iyong sariling dugo!”
“P-Patawarin niyo po kami, Don Eduardo!” biglang lumuhod si Donya Matilda, umiiyak at nagmamakaawa sa gitna ng kalsada, nawala ang dating mataray at mapagmataas na tindig. “Hindi po namin alam! Akala po namin ay isa lamang siyang ordinaryong babaeng walang pinanggalingan! Kung alam lang po namin, hinding-hindi namin siya itataboy! Pakiusap, pamilya pa rin tayo! Apo ko ang batang iyan!”
Tumingin ako sa aking biyenan mula sa stretcher. Wala na akong naramdamang awa, kundi purong pandidiri. “Ngayon mo sasabihing pamilya tayo, Donya Matilda? Noong iniluwal ko ang anak ko, sinabi mong wala siyang kwenta dahil babae siya. Noong nagdurugo ako sa hagdan, tinawanan mo ako. Ang tanging pamilya na kinikilala mo ay pera at kapangyarihan.”
Tumingin ako sa aking ama at hinawakan ang kanyang kamay. “Papa… ayoko na rito. Gusto ko nang umuwi.”
Tumango si Don Eduardo at hinawakan nang mahigpit ang aking noo. “Oo, anak. Uuwi na tayo sa tunay mong tahanan.”
Bago sumakay sa sasakyan, huminto si Don Eduardo sa harap nina Anton at Donya Matilda na parehong nakaluhod sa semento. Kinuha niya ang kanyang telepono at nag-dial ng numero habang naka-loudspeaker.
“Atty. Alonzo,” utos ng aking ama sa malamig na tono. “I-freeze ang lahat ng credit lines, bank accounts, at joint ventures ng pamilya Salvador. Bawiin ang lahat ng warehouse leases nila sa mga pantalan ko. At tawagan mo ang Department of Trade and Industry pati ang BIR—gusto kong masusing imbestigahan ang bawat sentimo ng kanilang kumpanya bago lumubog ang araw.”
“Don Eduardo, huwag po! Malulugi kami! Masisira ang buhay namin!” pagmamakaawa ni Anton habang sinusubukang abutin ang sapatos ng aking ama, ngunit mabilis siyang iniatras ng mga guwardiya.
“Binigyan ko kayo ng pinakamahalagang hiyas ng buhay ko, ngunit itinapon niyo siya sa kalsada na parang basura,” wika ni Don Eduardo nang may pinal na hatol. “Ngayon, ipapakita ko sa inyo kung paano mamuhay ang tunay na pulubi.”
Sumakay ang aking ama sa sasakyan, at dahan-dahang umusad ang buong convoy palayo, iniwan ang mag-inang Salvador na umiiyak, nanlalumo, at napapaligiran ng kahihiyan sa gitna ng kalsada.
Part 3: Ang Pagtatapos at Bagong Simula
Anim na buwan ang mabilis na lumipas.
Sa loob ng malawak at marangyang hardin ng Imperial Manor, tahimik na umiihip ang sariwang hangin habang karga ko ang malusog, maputi, at masayahing si Luna. Wala na ang bakas ng pamumutla, panghihina, at takot sa aking mga mata. Sa tulong ng pinakamahuhusay na doktor at pagmamahal ng aking ama, ganap na akong nakabawi mula sa mapait na bangungot ng aking nakaraan.
Sa kabilang banda, naging mabilis at walang-awang gumuho ang mundo ng pamilya Salvador.
Ang kanilang kumpanya, ang Salvador Logistics, ay tuluyang idineklarang bankrupt sa loob lamang ng tatlong linggo matapos kanselahin ng Imperial Group ang lahat ng kanilang kontrata. Kasunod nito, nadiskubre ng Bureau of Internal Revenue ang matagal na nilang manipulasyon sa buwis at pamemeke ng mga dokumento, dahilan upang kumpiskahin ng gobyerno ang kanilang mga natitirang ari-arian.
Ang malaking mansyon kung saan ako kinaladkad at ipinahiya ay na-foreclose ng bangko. Ang mga mamahaling sasakyan, alahas, at mga ari-ariang ipinagmamalaki noon ni Donya Matilda ay naisubasta lahat upang pambayad sa naglalakihang utang. Ang pamilyang may-ari ng sinasabi ni Anton na “mayamang mapapangasawa” niya ay agad ding umatras at naglabas ng pampublikong pahayag na pinuputol ang anumang koneksyon sa kanila nang mabalitaan ang kanilang ginawa sa nag-iisang tagapagmana ng mga Imperial.
Isang hapon, habang nagpapahangin kami ni Luna sa terasa, lumapit ang aming head of security bitbit ang isang tablet.
“Señorita Clara, humihingi po muli ng tawad at audience ang dating asawa ninyo at ang kanyang ina. Kasalukuyan silang nasa labas ng main gate ng estate,” magalang na ulat ng gwardya.
Tiningnan ko ang screen ng surveillance camera. Halos hindi ko na makilala ang mag-ina.
Si Donya Matilda, na dating balot ng ginto at diyamante, ay nakasuot na lamang ng kupas na daster at sirang tsinelas. Nanginginig ito habang bitbit ang isang lumang karton na naglalaman ng kanilang mga dokumento. Si Anton naman ay payat na payat, gusgusin, at may mga pasa sa mukha dulot ng mga paniningil ng loan sharks na kanilang pinagkakautangan. Pareho silang nakaluhod sa labas ng matayog na tarangkahan ng aming mansyon sa ilalim ng ulan, nagmamakaawa sa intercom na masilayan kahit saglit lamang si Baby Luna.
Lumapit si Don Eduardo sa aking tabi, may hawak na tasa ng tsaa, at tahimik na tumingin sa screen bago bumaling sa akin.
“Nais mo ba silang kausapin, Clara? O ipapaaresto ko na sila dahil sa trespassing?” tanong ng aking ama, buo ang tiwala sa anumang desisyong aking gagawin.
Huminga ako nang malalim. Kinuha ko ang mikropono ng gate communication system.
Nang marinig nila ang pagbukas ng linya, agad na sumigaw si Anton sa camera, umiiyak at halos maubusan ng hininga. “Clara! Clara, patawarin mo ako! Nagmamakaawa ako, tanggapin mo kami pabalik! Nawala na ang lahat sa amin! Wala na kaming makain ni Mama… Clara, ako ang ama ng anak mo! Huwag mo kaming pabayaan sa kalsada!”
“Clara, anak!” umiiyak ding sigaw ni Donya Matilda, dumidikit ang mukha sa malamig na bakal ng gate. “Patawarin mo ang matandang ito! Maling-mali ako! Nagmamakaawa ako, kahit sa quarters na lang kami ng mga katulong ninyo tumira, pakainin mo lang kami!”
Malamig akong ngumiti habang hawak ang aking anak.
“Anton, Donya Matilda,” panimula ko sa kalmado ngunit mariing boses na nagpatigil sa kanilang mga pag-iyak. “Naaalala niyo ba ang sinabi niyo anim na buwan na ang nakalilipas? Sinabi niyo sa akin na tanggapin kong ako ay basura, at inihagis niyo ako sa kalsada kasama ang isang sanggol na tatlong araw pa lamang na iniluluwal. Sinabi ninyong mabulok kami sa daan.”
“Clara, nagbago na ako, patawarin mo ako—” pagmamakaawa ni Anton.
“Hindi na ako ang mahinang babaeng pwedeng tapak-tapakan ninuman,” patuloy ko, hindi pinapansin ang kanyang pag-ungol. “Ang annulment papers na pilit mong ipinapirma sa akin ay ganap nang naaprubahan ng korte. Ang apelyido ng anak ko ay Imperial na ngayon, at kailanman ay hindi ka kikilalanin bilang ama. Wala kayong makukuhang kahit isang sentimo mula sa pamilya ko.”
Tumingin ako sa head of security. “Patawagin ang kapulisan. Paalisin ang mga taong iyan sa tapat ng ari-arian natin.”
“Clara! Clara, maawa ka!” huling marahas na sigaw ni Anton bago ko pinatay ang linya ng komunikasyon.
Mula sa malaking screen, pinanood ko kung paano dumating ang dalawang mobile patrol ng pulisya upang posasan at isakay ang mag-ina dahil sa panggugulo at mga kasong estafa na kinakaharap nila mula sa kanilang mga pinagkakautangan. Wala akong naramdamang galit, ni bahid ng pagsisisi—kundi isang malalim na kapayapaan.
Hinalikan ko ang noo ni Baby Luna na noo’y masayang tumatawa habang naglalaro sa aking kandungan.
Natutunan ko ang pinakamahalagang aral sa aking buhay: ang tunay na halaga ng isang tao ay hindi nasusukat sa pagpapakumbaba kung ang kaharap mo ay mga taong walang konsensya. Ngayon, bilang isang ina at tagapagmana ng pamilya Imperial, sisiguraduhin kong lalaki ang aking anak sa isang mundong puno ng dangal, lakas, at pagmamahal—malayo sa kasakiman at panlalamang.