{"id":118,"date":"2026-11-13T09:45:08","date_gmt":"2026-11-13T09:45:08","guid":{"rendered":"https:\/\/kingstory.online\/?p=118"},"modified":"2026-11-13T09:45:08","modified_gmt":"2026-11-13T09:45:08","slug":"dumalo-ako-sa-high-school-reunion-na-walang-makeup-suot-ang-murang-damit-at-may-kargang-tatlong-taong-gulang-pinagtawanan-nila-ako-hanggang-sa-lumapit-ang-ex-boyfriend-kong-dating-mahirap","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kingstory.online\/?p=118","title":{"rendered":"DUMALO AKO SA HIGH SCHOOL REUNION NA WALANG MAKEUP, SUOT ANG MURANG DAMIT, AT MAY KARGANG TATLONG TAONG GULANG. PINAGTAWANAN NILA AKO\u2014HANGGANG SA LUMAPIT ANG EX-BOYFRIEND KONG DATING MAHIRAP, NA NGAYON AY ISANG BILYONARYONG CEO, AT MAY GINAWANG IKINATAHIMIK NG LAHAT!"},"content":{"rendered":"
\n
\n

Ang Lalaking Hindi Ko Inasahang Makikita Muli (Part 2)<\/h1>\n

Napako ang mga paa ko sa marmol na sahig ng silid.<\/p>\n

Yumugyog ang buong mundo ko sa loob lamang ng isang segundo.<\/span> Lahat ng mata sa mahabang lamesa\u2014mula sa mga dati kong kaklaseng laging nanghuhusga hanggang sa mga babaeng kanina pa nagmamalaki sa kanilang mga asawang may posisyon\u2014ay sabay-sabay na napatingin sa amin.<\/span><\/p>\n

Ang akala ko ay dito na magtatapos ang pinakakahiya-giyang gabi ng buhay ko.<\/span> Ang akala ko ay tatayo si Adrian para ipagsigawan sa buong mundo ang kasinungalingang ginawa ko,<\/span> o kaya naman ay hahalakhak siya nang malakas kasama ang mga kaibigan niya upang ipamukha sa akin kung gaano ako ka-lampa ngayon kumpara sa kaniya.<\/p>\n

Pero hindi ganoon ang ginawa niya.<\/p>\n

Dahan-dahang inayos ni Adrian ang kurbata niya bago tumayo habang karga-karga si Mika. Ang bata naman ay parang si Papa Bear ang kasama\u2014walang takot, walang kiyeme, at panay pa ang laro sa mamahaling gintong cufflinks ni Adrian.<\/p>\n

“Mawalang-galang na sa inyo,” seryosong wika ni Adrian habang nakatingin sa buong klase.<\/p>\n

Ang boses niya ay malalim, kalmado, ngunit may taglay na kapangyarihang nagpatahimik sa buong silid. Wala nang naglakas-loob na magbulungan. Walang nangahas na tumawa.<\/p>\n

“Mukhang kailangan lang naming mag-usap ni Lara tungkol sa… mga lumang utang na loob,” dugtong niya sabay baling ng tingin sa akin. “Sumunod ka sa akin, Lara. May private lounge sa dulo ng pasilyo.”<\/p>\n

Wala na akong nagawa kundi sumunod. Hinayaan ko silang mauna habang ang utak ko ay nagkakarera sa iba’t ibang senaryo.<\/p>\n

Pagpasok namin sa private lounge, agad na isinara ni Adrian ang mabigat na sliding door. Malawak ang silid, may magandang view ng mga ilaw ng Ortigas, at may mga mamahaling sofa. Inilapag niya si Mika sa isang malambot na upuan at binigyan ng isang tablet para panuorin ang paboritong cartoon nito.<\/span><\/p>\n

Pagkatapos ay lumingon siya sa akin.<\/span> Ang mga mata niyang dati ay puno ng lungkot at pangarap ay puno na ngayon ng kakaibang talas at lalim.<\/span><\/p>\n

“Bakit mo sinabing may asawa ka?” mahinahon niyang tanong. Lumapit siya sa isang mini-bar at kumuha ng isang basong tubig na iniabot niya sa akin. “At bakit mo sinabing hiwalay na kayo?”<\/p>\n

Nanginginig ang mga kamay ko nang tanggapin ko ang baso. Hindi ko alam kung uminom ba ako o ibubuhos ko na lang sa sarili ko sa sobrang hiya.<\/p>\n

“Adrian…” panimula ko habang nakatungo. “Hindi ko sinasadyang magsinungaling. Pamangkin ko lang si Mika. Si Ate Patricia… nagbakasyon sa Boracay, si Mama naman nasa probinsya. Ako ang naiwang nagbabantay. Kanina, noong tinanong ako ni Denise kung anak ko ba siya at nasaan ang asawa ko… nataranta lang ako. Ayokong magpaliwanag tungkol sa pagiging single auntie ko. Ayokong pagtsismisan nila ako.”<\/p>\n

Tumahimik si Adrian. Tinitigan niya ako nang matagal.<\/p>\n

At doon, unti-unting gumuhit ang isang ngiti sa labi niya\u2014hindi iyon ngiti ng panlilibak, kundi isang ngiti na nagpabagal sa tibok ng puso ko.<\/p>\n

“Hanggang ngayon, ganoon ka pa rin pala, Lara,” sabi niya habang umiiling. “Takot na takot kang humusga ang ibang tao sa iyo. Pero sa akin… nagsinungaling ka pa rin.”<\/p>\n

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko.<\/p>\n

Lumapit siya sa akin, hanggang sa ilang pulgada na lamang ang layo namin. Amoy ko ang mamahaling pabango niya\u2014isang amoy na hinding-hindi ko makakalimutan dahil iyon din ang pabangong ginamit niya noong huling araw naming dalawa, noong panahong binigyan niya ako ng isang pirasong liham bago ko siya tuluyang hiwalayan.<\/p>\n

“Tinatanong ko kung bakit mo sinabing may asawa ka,” ulit niya, mas mababa ang boses ngayon. “Dahil sa sampung taon na lumipas, Lara… wala pang nagbago sa akin. Ikaw pa rin ang huling babaeng minahal ko. At kung magkakaroon man ako ng pamilya balang-araw, gusto ko sanay ikaw ang kasama ko.”<\/p>\n

Nanigas ako. Ang mga salitang iyon ay parang kidlat na tumama sa dibdib ko.<\/p>\n

“Adrian, teka lang…” pagtatanggol ko sa sarili ko. “Ako ang nakipaghiwalay sa iyo noon! Sabi ko sa iyo, mahirap ka, wala kang patutunguhan, at hindi ko kayang mabuhay sa hirap! Bakit… bakit mo pa sinasabi ang mga ‘yan ngayon?”<\/p>\n

Ngumiti siya nang mapait.<\/p>\n

“Alam ko,” sagot niya. “At hinding-hindi ko kinain ang mga salitang binitawan mo noon. Dahil noong gabing iniwan mo ako, iyon ang nagtulak sa akin para itayo ang lahat ng mayroon ako ngayon. Ginawa ko ang bawat kumpanya, bawat sakripisyo, para patunayan sa iyo na hindi na muli ako magiging mahirap. Pero kahit kailan, hindi ko nakalimutan ang dahilan kung bakit ako nagsimula.”<\/p>\n

Napatingin ako kay Mika na abalang-abala sa pinapanood nito. Pagkatapos ay binalik ko ang tingin kay Adrian.<\/p>\n

“Pero CEO ka na,” bulong ko. “Marami kang magagandang babae na pwedeng makuha…”<\/p>\n

“Wala akong pakialam sa kanila,” putol niya sa akin. “Ang tanong ko ngayon, Lara… ngayong alam mo na hindi na ako ang mahirap na estudyanteng binigyan mo lang ng dalawang pirasong pandesal noon… bibigyan mo ba ako ng pangalawang pagkakataon?”<\/p>\n

Ang Lalaking Hindi Ko Inasahang Makikita Muli (Part 3 – Katapusan)<\/h1>\n

Bumagsak ang katahimikan sa pagitan naming dalawa. Tanging ang mahinang tunog ng tablet ni Mika at ang malalalim na paghinga ko ang maririnig sa loob ng silid.<\/p>\n

Sampung taon.<\/p>\n

Sampung taon ang lumipas simula noong araw na pinili kong tapusin ang relasyon naming dalawa dahil sa takot sa kahirapan. Sampung taon na binuhos ko ang sarili ko sa trabaho, sa pamilya,<\/span> at sa mga responsibilidad,<\/span> hanggang sa nakalimutan ko na ring magmahal muli. At ngayon, ang lalaking itinaboy ko noon ay nakatayo sa harap ko\u2014hindi na pulubi ng nakaraan, kundi isang taong may buong mundo sa mga kamay niya, ngunit handa pa ring iwan ang lahat para sa akin.<\/p>\n

“Adrian…” nanginginig ang boses ko. “Hindi ako karapat-dapat sa iyo. Ang dami kong kasinungalingan ngayong gabi. Mukha akong basahan habang ikaw…”<\/p>\n

Itinaas niya ang kamay niya at dahan-dahang pinigilan ang pagsasalita ko. Hinawakan niya ang pisngi ko gamit ang kaniyang mainit na palad. Doon ko naramdaman na totoo ang lahat ng ito. Hindi ito panaginip.<\/p>\n

“Hindi ko tinitingnan ang damit mo, Lara,” mahinahon niyang sabi. “Ang tinitingnan ko ay ang babaeng minahal ko noon, at ang babaeng patuloy kong mamahalin ngayon.”<\/p>\n

Bago pa ako makasagot, lumingon si Mika sa amin. Itinaas ng bata ang tablet nito at sumigaw, “Tita Lara, gutom na ako! Nasaan na po ang pagkain natin?”<\/p>\n

Sabay kaming natawa ni Adrian. Ang tensyon sa silid ay biglang napalitan ng isang magaan at masayang pakiramdam na matagal ko nang hindi naramdaman.<\/p>\n

“Tara,” sabi ni Adrian habang inilalahad ang kamay niya sa akin. “Ipagpapatuloy natin ang hapunan natin sa labas. At huwag kang mag-alala… ikaw ang uupo sa tabi ko, at ipapaubaya ko sa iyo ang lahat ng meatballs sa mesa.”<\/p>\n

Inabot ko ang kamay niya. Mahigpit niya itong hinawakan, parang sinasabi niyang hinding-hindi na niya ako pakakawalan ulit.<\/p>\n

Paglabas namin ng private lounge at pagbalik sa main dining room, naging mabilis ang mga pangyayari. Lahat ng mga dating kaklase naming kanina ay matang-mata ang pagtingin sa akin ay tahimik na ngayon, nakayuko ang iba habang ang iba naman ay pilit ngumiti nang makitang hawak-kamay kaming lumapit ni Adrian.<\/p>\n

Hindi na nagtanong si Denise. Wala nang naglakas-loob na magsalita tungkol sa kung sino ang may asawa o kung sino ang mahirap. Dahil sa gabing iyon, napatunayan kong ang tadhana ay may sariling paraan ng pag-ikot ng gulong.<\/p>\n

Pag-uwi namin sa bahay pagkatapos ng gabing iyon\u2014kasama si Mika na mahimbing nang natutulog sa likod ng kotse ni Adrian\u2014napagtanto ko ang isang bagay.<\/p>\n

Hindi ko kailangang magsinungaling para mapansin ng iba. At higit sa lahat, ang tunay na pagmamahal ay hindi nasusukat sa kung anong meron ka sa kasalukuyan, kundi sa kung sino ang mananatili sa tabi mo kahit na ang tanging baon mo lang sa buhay ay ang mga pangarap mo.<\/p>\n

At sa wakas, pagkatapos ng sampung taong pag-aantay, nahanap ko na rin ang tahanan ko sa piling ng lalaking minsan ko nang pinakawalan.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ang Lalaking Hindi Ko Inasahang Makikita Muli (Part 2) Napako ang mga paa ko sa marmol na sahig ng silid. Yumugyog ang buong mundo ko sa loob lamang ng isang… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":119,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-118","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/118","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=118"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/118\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":120,"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/118\/revisions\/120"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/119"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=118"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=118"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=118"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}