PART 2 \u2014 ANG MENSAHENG HINDI DAPAT DUMATING<\/b><\/p>\n
Parang tumigil ang ikot ng mundo sa hallway ng ospital. Nakatitig ako sa screen ng cellphone ni Adrian,<\/span> paulit-ulit na binabasa ang mensaheng iyon hanggang sa sumakit ang mga mata ko.<\/p>\n Dr. Elena Reyes.<\/i><\/p>\n Ang pangalan ng nanay ko. Isang kilalang surgeon noong nabubuhay pa siya, at ang babaeng inilibing namin limang taon na ang nakararaan matapos ang matagal na pakikipaglaban sa Stage 4 breast cancer.<\/p>\n Mabilis na inilayo ni Adrian ang kanyang telepono at pinatay ang screen, ngunit huli na ang lahat. Nakita ko na.<\/p>\n “Anong ibig sabihin noon?” nanginginig ang boses ko habang unti-unting umaatras mula sa kanya. “Bakit may nagte-text sa’yo gamit ang pangalan ni Mama? Sino ‘yon, Adrian?!”<\/p>\n “Camille, huminahon ka. Hindi rito ang tamang lugar para pag-usapan ito,” mahina ngunit mariin niyang sabi, sabay lingon sa paligid kung saan may ilang pasyente at nurse na napapatingin na sa amin.<\/p>\n “Wala akong pakialam kung nasaan tayo!” halos sigaw ko, ramdam ang pamumuo ng luha sa aking mga mata. “Patay na si Mama! Ako mismo ang nag-asikaso ng burol niya! Ako ang naghatid sa kanya sa sementeryo! Kaya paanong may nagpadala ng mensahe sa’yo na nagsasabing ‘panahon na para malaman ni Camille ang totoo tungkol sa huling gabi ng kanyang ina’<\/i>?!”<\/p>\n Nakita ko ang pagdaan ng matinding sakit at pag-aalinlangan sa mga mata ni Adrian. Napahilamos siya sa kanyang mukha bago muling tumingin sa akin.<\/p>\n “Sumama ka sa akin sa opisina ko. Ngayon din,” utos niya, at sa pagkakataong ito, wala na akong lakas para tumanggi.<\/p>\n Sumunod ako sa kanya patungo sa isang pribadong silid sa dulong bahagi ng radiology department. Pagkasara niya ng pinto, agad niyang ni-lock ito. Nakaupo ako sa silya sa harap ng kanyang mesa, nanlalamig ang buong katawan\u2014hindi na lang dahil sa takot sa bukol na nakita niya sa dibdib ko, kundi dahil sa misteryong biglang bumalot sa pagkamatay ng sarili kong ina.<\/p>\n “Magsalita ka na,” bulong ko.<\/p>\n Umupo si Adrian sa gilid ng kanyang mesa, nakaharap sa akin. “Hindi ang nanay mo ang nag-text, Camille. Ang numero na iyon… sa ninang mo. Kay Dr. Teresa Santos.”<\/p>\n Kumunot ang noo ko. Si Ninang Teresa ang matalik na kaibigan at kapwa doktor ni Mama. Siya rin ang humawak sa kaso ni Mama noong nasa ospital ito. Pagkatapos ng libing, bigla na lang siyang nag-migrate sa Canada at naputol na ang komunikasyon namin.<\/p>\n “Bakit nakapangalan kay Mama ang numero ni Ninang Teresa sa phone mo?” tanong ko. “At anong lihim ang tinutukoy niya tungkol sa huling gabi ni Mama?”<\/p>\n Huminga nang malalim si Adrian. Tila limang taon niyang binuhat ang bigat ng sasabihin niya ngayon.<\/p>\n “Naaalala mo ba noong gabi bago mamatay ang nanay mo? Noong tatlong araw akong hindi sumasagot sa mga tawag mo?”<\/p>\n Mapait akong tumawa, puno ng hinanakit. “Paano ko makakalimutan? Iyon ang mga araw na nag-aagaw-buhay si Mama. Tinatawagan kita dahil ikaw lang ang sandalan ko, Adrian. Pero pinili mo ang duty mo. Pinili mo ang sarili mo.”<\/p>\n “Hindi ako nasa duty noon, Camille,” putol niya sa akin.<\/p>\n Natigilan ako. “Ano?”<\/p>\n “Nasa ospital ako. Nasa ICU. Kasama ng nanay mo at ni Dr. Teresa.”<\/p>\n Nanlaki ang mga mata ko. “Nagsisinungaling ka. Nandun ako sa labas ng ICU buong magdamag! Hindi kita nakita!”<\/p>\n “Dahil pinagbawalan ako ng nanay mo na magpakita sa’yo,” mahina niyang sagot.<\/p>\n Napatayo ako sa sobrang gulat. “Bakit niya gagawin ‘yon?! Mahal na mahal ka ni Mama!”<\/p>\n “Dahil alam niyang malapit na siyang mawala, Camille,” sagot ni Adrian, unti-unting nababasag ang boses niya. “At noong mga panahong iyon, alam niyang kapag nawala siya, sa akin ka aasa. Sa akin iikot ang mundo mo. Ipapaubaya mo ang lahat ng pangarap mo para lang samahan ako sa magulong mundo ng medisina.”<\/p>\n “Hindi totoo ‘yan!”<\/p>\n “Totoo ‘yon!” tumaas ang boses ni Adrian, ngunit puno iyon ng emosyon. “Ipinatawag ako ng nanay mo nang palihim tatlong araw bago siya pumanaw. Hirap na hirap na siyang huminga noon, pero hinawakan niya ang kamay ko at nagmakaawa. Sinabi niyang nakikita niya kung paano mo unti-unting binibitawan ang pangarap mong maging architect para lang hintayin ako tuwing gabi. Nakikita niya kung paano ka nasasaktan sa tuwing nawawalan ako ng oras sa’yo.”<\/p>\n Napaupo akong muli, nanghihina ang mga tuhod. Hindi ko alam kung maniniwala ako sa mga naririnig ko.<\/p>\n “Pinapili niya ako, Camille,” patuloy ni Adrian habang nakatingin sa sahig. “Kung talagang mahal kita, kailangan kitang palayain. Kailangan kong maging kontrabida sa buhay mo para matuto kang tumayo sa sarili mong mga paa. Para makapagtapos ka, makapagtrabaho, at mahanap ang sarili mo nang hindi nakadepende sa isang lalaking walang maibibigay sa’yo kundi paghihintay.”<\/p>\n “Kaya… kaya hindi ka pumunta sa graduation ko?” nauutal kong tanong, umaagos na ang luha sa pisngi ko. “Kaya mo sinabing hindi mo kayang ibigay ang oras ko?”<\/p>\n Tumango siya, may namumuong luha rin sa gilid ng kanyang mga mata. “Nandoon ako sa graduation mo, Camille. Nasa pinakalikod ng auditorium. Pinanood kitang umakyat sa entablado habang suot ang toga mo. At nangako ako sa nanay mo na kahit gaano kasakit, lalayo ako hanggang sa maging buo ka na.”<\/p>\n Parang sinaksak ang dibdib ko. Limang taon. Limang taon akong nabuhay sa galit at pagkamuhi sa kanya. Inakala kong ipinagpalit niya ako sa ambisyon niya, iyon pala ay isinakripisyo niya ang sarili niyang kaligayahan para tuparin ang huling habilin ng nanay ko.<\/p>\n “At ngayon?” bulong ko, pinupunasan ang mga luha ko. “Bakit nag-text si Ninang Teresa?”<\/p>\n Kinuha ni Adrian ang cellphone niya at ipinakita sa akin ang kasunod na mensahe na kakapasok lang.<\/p>\n \u201cAdrian, nakita ko sa system ng ospital ang pangalan ni Camille. Huwag mong hahayaang maulit ang nangyari kay Elena. Nasa genetic test results niya noon ang BRCA1 mutation. Hindi ko nasabi kay Camille dahil ibinilin ni Elena na itago ito hanggang sa maging handa siya. Ipaglaban mo siya ngayon.\u201d<\/i><\/p>\n Nanlamig ang buong pagkatao ko. BRCA1 mutation. Isang genetic predisposition na nagpapataas ng tsansa na magkaroon ng agresibong breast cancer.<\/p>\n Tumingin ako kay Adrian. Ngayon ko lang naintindihan ang matinding takot sa mga mata niya kanina sa hallway.<\/p>\n “Ang bukol na nakita mo kanina…” nanginginig kong sabi. “Hindi lang iyon basta-basta bukol, hindi ba?”<\/p>\n Lumapit si Adrian at lumuhod sa harap ng silya ko. Maingat niyang hinawakan ang nanlalamig kong mga kamay, at sa pagkakataong ito, hindi ko na siya pinigilan.<\/p>\n “Maliit pa ito, Camille. Maaga nating nakita,” matatag niyang sabi, nakatitig nang diretso sa mga mata ko. “Tinupad ko ang pangako ko sa nanay mo na lalayo ako para mabuo mo ang sarili mo. Pero tapos na ang limang taon. At kahit may bago ka nang kasintahan, kahit ipagtabuyan mo pa ako ulit\u2014hindi ako aalis sa tabi mo hangga’t hindi ka gumagaling.”<\/p>\n PART 3 \u2014 ANG HULING PANGAKO AT BAGONG SIMULA (WAKAS)<\/b><\/p>\n Dalawang linggo ang lumipas mula nang gabing iyon. Dalawang linggo ng sunod-sunod na biopsy, blood tests, at konsultasyon sa oncology department. At sa bawat hakbang, hindi umalis si Adrian sa tabi ko.<\/p>\n Sa totoo lang, wala naman talaga akong boyfriend. Sinabi ko lang iyon sa hallway noong una kaming magkita bilang pananggalang\u2014para ipakita sa kanya na naka-move on na ako, na hindi na ako ang mahinang babaeng iniwan niya noon. Pero nang malaman ko ang buong katotohanan, gumuho ang lahat ng pader na itinayo ko sa loob ng limang taon.<\/p>\n Nakaupo ako ngayon sa hardin ng ospital, hawak ang isang tasa ng mainit na tsaa. Hindi nagtagal, dumating si Adrian, suot pa rin ang kanyang white coat, may hawak na isang brown envelope.<\/p>\n Bumilis ang tibok ng puso ko. Ito na ang resulta ng biopsy.<\/p>\n Umupo siya sa tabi ko sa mahabang bangko. Tahimik siya ng ilang segundo, dahilan para lalong manlamig ang mga kamay ko.<\/p>\n “Adrian, sabihin mo na,” mahina kong pakiusap. “Kaya ko nang tanggapin. Kahit ano pa ‘yan, lalaban ako.”<\/p>\n Nag-angat siya ng tingin sa akin. At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, nakita ko ang pamilyar na ngiting matagal ko nang hinahanap\u2014ang ngiting nagpapakalma sa lahat ng takot ko.<\/p>\n “Benign, Camille,” sabi niya, may bahid ng ginhawa at saya sa boses. “Fibroadenoma lang ang bukol. Hindi ito cancerous.”<\/p>\n Napatakip ako sa bibig ko habang biglang bumuhos ang luha sa aking mga mata. Ang bigat na dinadala ng dibdib ko sa loob ng dalawang linggo ay tila biglang naglaho.<\/p>\n “Sigurado ka?” hikbi ko.<\/p>\n “Siguradong-sigurado. Dalawang pathologist ang nag-review ng sample mo para makatiyak,” sagot niya, sabay abot sa akin ng panyo. “Pero dahil sa BRCA1 gene na namana mo kay Tita Elena, kailangan nating maging maingat. Magkakaroon ka ng regular monitoring tuwing anim na buwan. At sisiguraduhin kong hindi ka makakaligtaan kahit isang check-up.”<\/p>\n Pinunasan ko ang mga luha ko at tumingin sa kanya. “Pati ba ang trabaho mo bilang radiologist, isasama mo na ang pagiging personal nurse ko?”<\/p>\n Natawa siya nang mahina. “Kung papayagan mo ako.”<\/p>\n Natahimik kaming dalawa. Ang hangin sa hardin ay malamig, ngunit ramdam ko ang init sa pagitan naming dalawa. Ang limang taon na inakala kong nasayang ay tila may dahilan pala ang lahat. Naging isang ganap na architect na ako, may sariling pangalan sa industriya, at hindi na takot harapin ang mundo nang mag-isa. Tinupad ni Adrian ang pangako niya kay Mama.<\/p>\n “Wala akong boyfriend, Adrian,” pag-amin ko, nakatingin sa malayo.<\/p>\n Natigilan siya. Lumingon siya sa akin, bakas ang pagtataka. “Ano?”<\/p>\n “Nagsinungaling ako noong araw na nagkita tayo sa hallway,” mahina kong sabi, bahagyang namumula ang pisngi. “Gusto ko lang ipakita sa’yo na okay ako. Na hindi na ako nasasaktan. Dahil ang totoo… sa loob ng limang taon, walang ibang nakapasok sa puso ko.”<\/p>\n Matagal siyang nakatitig sa akin, tila pinoproseso ang sinabi ko. Pagkatapos, dahan-dahan niyang inilapit ang kamay niya at hinawakan ang kamay ko\u2014mahigpit, sigurado, at puno ng pangako.<\/p>\n “Alam mo ba kung bakit hindi ako nagkaroon ng ibang karelasyon sa loob ng limang taon?” tanong niya sa mababang boses.<\/p>\n Umiling ako.<\/p>\n “Dahil sinabi ko sa nanay mo na palalayain kita,” sagot niya, “pero hindi ko kailanman ipinangako na titigil akong mahalin ka.”<\/p>\n Napangiti ako sa gitna ng mga luha ko. Tumingala ako sa maaliwalas na langit, ramdam ang presensya ng nanay ko. Alam kong masaya siya ngayon.<\/p>\n “Camille,” bulong ni Adrian. “Tapos na ang limang taon. Nakamit mo na ang mga pangarap mo, at natupad ko na ang pangarap ko. Pwede na ba tayong magsimula ulit? Sa pagkakataong ito, wala nang lihim, at wala nang mang-iiwan.”<\/p>\n Isinandal ko ang ulo ko sa balikat niya, nilalasap ang kapayapaang matagal nang ipinagkait sa amin ng pagkakataon.<\/p>\n “Oo, Adrian,” sagot ko. “Simulan natin ulit.”<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" PART 2 \u2014 ANG MENSAHENG HINDI DAPAT DUMATING Parang tumigil ang ikot ng mundo sa hallway ng ospital. Nakatitig ako sa screen ng cellphone ni Adrian, paulit-ulit na binabasa ang… <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":103,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-102","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/102","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=102"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/102\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":104,"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/102\/revisions\/104"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/103"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=102"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=102"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kingstory.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=102"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}